Obrazy w mojej głowie krwawią,
myśli moje kryształami lodu łzawią.
Serce moje już nic nie czuje,
duszy spokój ono ofiaruje.
Ciało bezwładnie już mknie do przodu,
nie czując, zimna, bólu, głodu.
W zwątpieniu i pustce tak wegetuje,
od zagłady mnie już nic nie uratuje.

Czasami tak trudno okreslic wlasnymi slowami w jakim stanie jetem.......oprocz tego ze trzezwaa, nie krwawiaca to wszystko jakos sie uklada....i juz tyle sie nalsluchalam czego nie powinnam robic co robie zle, z kim nie mam sie zadawac az uszy bola. Przeciez nie ćpam do cholery. Coraz trudniej jest zdobyc kogokolwiek zaufanie. Oni chca mi pomoc ale czy ja chce sobie pomoc?? dawno tutaj nie pisalam....jakos tak sie zlozylo. Dlaczego??? mozna powiedziec ze za czesto odplywalam i bylam w innym swiecie. Lezec na lace i patrzec w niebo. Czesto lezelam sama zatopiona w swoich myslach.......gwiazdy eh jakie one sa piekne....ile maja w sobie blasku. A moj blask??moje piekno gdzie jest??.....

......moze jeszcze wroce........

...... jakas jedna najwarzniejsza rzecz na swiecie bez ktorej nie mozna zyc, ktora podtrzymuje Cie na duchu, dodaje sil i wiary??? no czy jest cos takiego??jesli tak to co to jest.....bo wedlug mnie nie ma juz nic- pustka....cisza.....

A moze bedzie jeszcze kiedys tak, ze powstane, Aniol da mi skrzydla i powroci nadzieja ze moge byc kims innym, kims waznym.......

Kocham śmierc bo tylko ona na mnie czeka.........

Moje życie straciło kolor.
Wszystko jest czarne.
Anioł Śmierci przechodzi obok mnie obojetnie,
tylko spojrzał na mnie swoim kłującym wzrokiem i pozostawił lekkie ukłucie w mym kamiennym sercu.
Cały mój świat jest teraz pokryty czarną kopuła przez, która nie przedostaje się najmniejszy promyk szczęścia.
Siedze w swoim świecie...sama...nie ma w nim nikogo oprocz mnie i Aniola Śmierci.
Mam nadzieje, że kiedyś nadejdzie dzień, w ktorym przyjdzie mój czas, aby odejśc z tego piekła...
Aniele Śmierci wez mnie ze sobą...

Szukalam slonca. ALe to chyba nie ta pora roku. Ide ciemna ulica, mijam ludzi. Wpatrzona w ciemnosc mysle, czy zycie da mi jeszcze jedna szanse i powroci slonce i rozjasni moja dusze........mysli sie placza. Jedna mknie za druga. Co sprawilo, ze juz nie cieszy mnie nic tak jak kiedys??wiem, jestem obecna tylko cialem, ale wierze ze to sie zmieni. Prtzepraszam, nie potrafilam kochac, nigdy mnie tego nie nauczono. Ale czy milosci trzeba sie uczyc???jestem sama, ale nie jest mi smutno. Mam siebie, Boga  i moja Przyjaciolke i nic wiecej mi nie potrzeba.....Caly czas wierze, ze w koncu los sie do mnie usmiechnie i bedzie inaczej-lepiej......

....cierpie razem z innymi......cierpie za innych.........

Swiatlo w glebi mojej duszy

mala iskierka zaraz sie wypali

mrok zakryl moje wnetrze

ciemnosc tam w srodku zadomowila sie

i chyab dlatego nie odczuwam smutku.......

niczego nie zaluje......

nawet wtedy gdy zyje z uparta swiadomnoscia

ze byles dla mnie wszystkim, a ja dla Ciebie niczym.....

lubie, gdy odwiedza mnie moja tesknota,

delikatna dlonia cieszy dotykajac wspomnien,chce powoli w zupelna ciemnosc sie wtulic....

gdy otweiram oczy, placze bo widze wszystko co tak boli....

to bol mojego istnienia........

Rozchylam skrzydła ku  naiwnosci własnych myśli.........
Nienaturalnych gestów, splazmatyczny płacz.........
Powiedz mi  gdzie jest wolnosć którą podążałam..........
gdzie moje prawa w ruinie  bzdur które mi wmówiłeś.........

......chociaz nie odczuwam tych swiat, zycze wszystkiego naj tym ktorzy zagladali tutaj i zechcieli czytac moje smutne notki. Chcialam zmienic moje zycie ale chyba nie potrafie.....czasami mysle, ze samotnosc jest mi pisana....a moze sie myle??sama nie wiem.......

Przez cale moje zycie szukam szczescia, szukam radosci, sensu jakiegokolwiek.......moze go w koncu znajde???moze...........